مجله اینترنتی باستان شناس

باستان‌شناسان در انگلستان مجموعه‌ای غنی از آویزهای طلایی و نگین‌دار متعلق به ۱٬۴۰۰ سال پیش را کشف کرده‌اند که به‌نظر می‌رسد به‌صورت آیینی در خاک دفن شده‌اند.

پس از یک سال تحقیق در سراسر جهان، ما مهم‌ترین اکتشافات باستان‌شناسی جهان در سال ۲۰۲۵ را انتخاب کرده‌ایم.

باستان‌شناسان گورهایی باستانی و یک نیایشگاه هِرکول را کشف کرده‌اند که به دورهٔ جمهوری روم بازمی‌گردد.

تاریخ و تقویم ایرانیان باستان، نه تنها سندی از گذر زمان، بلکه دفترچه‌ای پُر از جشن‌ها، آیین‌ها و سرورهایی است که هر یک با لایه‌هایی عمیق از اساطیر، کشاورزی و مفاهیم اخلاقی در هم تنیده‌اند.

محققان ابزارهای چوبی ۴۳۰ هزار ساله، قدیمی‌ترین نمونه‌های شناخته شده از نوع خود را در سایت باستانی ماراتوسا ۱ در یونان کشف کردند.

پلاک‌های دندانی مربوط به عصر آهن، برای نخستین بار شواهد مستقیمی ارائه می‌دهند که نشان می‌دهد سکاها از شیر اسب و حیوانات نشخوارکننده به‌عنوان منبع غذایی استفاده می‌کرده‌اند.

فلز کاری در شوش ۲ ،یک نمونه کوچکی در اینجا ارائه شده است . چندین فلزکاری مهم و پیشرفته را آشکار می کند .مواد موجود سرب ،نقره و طلا به طور گسترده وجود دارد ، وشماری از نوآوری های مهم تکنیکی در اینجا رخ داده است ،به این معنی که آلیاژ فلزات متفاوت ، اختراعی به عنوان متد موم گمشده برای (3D یعنی از سه بعد عرض ،طول و ارتفاع )اشیاء را محاسبه کردن. این اشیاء با مس ساخته شده .نقش و تکنیکی که برای ترصیع کاری انجام شده و یک شروع دیدنی از کار فلز کار با چکش کاری بر روی صفحات مسی را نشان می دهد که ظروف را از ساخته است.

ظرف نقره ای به شکل پیکره دو شیر نیرومند به ارتفاع ۶۰/۶ و عرض ۶۸/۱ سانتیمتر که دستهایشان روی شانه های یکدیگر، به هم گره خورده است.

اشیا آیینی شامل ، آویزهای ماسک برنزی، نقوش ببر و یراق برنزی اسب‌ با قدمت ۲۵۰۰ یال در جنوب اورال کشف شد.

در برابر شما دستبند زرینی قرار دارد که در دوران شکوه امپراتوری هخامنشی، میان سده‌های ششم تا چهارم پیش از میلاد ساخته شده‌اند. این دو دستبند باشکوه احتمالاً بخشی از یک مجموعه بوده‌اند و همراه با گردنبندی مشابه به کار می‌رفته‌اند.

قزاقستان شاهد یکی از پربارترین سال‌های باستان‌شناسی در دهه‌های اخیر است و در مرکز این جنب‌وجوش علمی، گورستان «داویل‌بای» در منطقه ژتی‌سو قرار دارد.

جواهرساز این دستبند، اردک‌ها را به‌عنوان نقش‌های انتهایی برگزیده و آن‌ها را با حلقه‌ای نسبتاً سنگین و قابل گشودن ترکیب کرده است. اردک‌ها به‌طور جداگانه ساخته شده‌اند و تمامی پرها و چشم‌ها در اصل با تزیینات موزاییکی (اینله) مشخص می‌شده‌اند. منقارهای اردک‌ها باقی نمانده است. پرندگان بر یک حلقه‌ی لوله‌ای و ضخیم واحد نصب شده‌اند که در محل اتصال میان اردک‌ها در گذشته دارای تزیینات رنگین بوده است. استفاده از اینله‌های رنگی برای جزئیات پرها، نشانه‌ای از گرایش‌های مصری‌مآب در صنعتگری هخامنشی است. هرچند می‌دانیم «شاهان بزرگ» از صنعتگران مصری بهره می‌برده‌اند، اما به‌کارگیری این تکنیک الزاماً به معنای مصری بودن جواهرساز نیست، زیرا این شیوه به‌طور گسترده در آثار کاملاً هخامنشی نیز دیده می‌شود.