مجله اینترنتی باستان شناس

در برابر شما دستبند زرینی قرار دارد که در دوران شکوه امپراتوری هخامنشی، میان سده‌های ششم تا چهارم پیش از میلاد ساخته شده‌اند. این دو دستبند باشکوه احتمالاً بخشی از یک مجموعه بوده‌اند و همراه با گردنبندی مشابه به کار می‌رفته‌اند.

قزاقستان شاهد یکی از پربارترین سال‌های باستان‌شناسی در دهه‌های اخیر است و در مرکز این جنب‌وجوش علمی، گورستان «داویل‌بای» در منطقه ژتی‌سو قرار دارد.

جواهرساز این دستبند، اردک‌ها را به‌عنوان نقش‌های انتهایی برگزیده و آن‌ها را با حلقه‌ای نسبتاً سنگین و قابل گشودن ترکیب کرده است. اردک‌ها به‌طور جداگانه ساخته شده‌اند و تمامی پرها و چشم‌ها در اصل با تزیینات موزاییکی (اینله) مشخص می‌شده‌اند. منقارهای اردک‌ها باقی نمانده است. پرندگان بر یک حلقه‌ی لوله‌ای و ضخیم واحد نصب شده‌اند که در محل اتصال میان اردک‌ها در گذشته دارای تزیینات رنگین بوده است. استفاده از اینله‌های رنگی برای جزئیات پرها، نشانه‌ای از گرایش‌های مصری‌مآب در صنعتگری هخامنشی است. هرچند می‌دانیم «شاهان بزرگ» از صنعتگران مصری بهره می‌برده‌اند، اما به‌کارگیری این تکنیک الزاماً به معنای مصری بودن جواهرساز نیست، زیرا این شیوه به‌طور گسترده در آثار کاملاً هخامنشی نیز دیده می‌شود.

«کلاه آفتاب‌گیر رومی»، یک کلاه لبه‌دار ۱۶۰۰ ساله‌ بسیار نادر است که شاید توسط یک سرباز رومی در برابر طوفان‌های شن مصر استفاده می‌شد .

فرمانده یگان حفاظت میراث‌فرهنگی استان کرمانشاه، از دستگیری اعضای یک باند حرفه‌ای حفاران غیرمجاز و انهدام کامل شبکه فعالیت آنان در منطقه دره‌مران شهرستان صحنه خبر داد.

«جام ارجان»، یادگار شکوهمند عیلامیان (ایلامیان)، گنجینه‌ای که نه‌تنها پرده از تداوم تمدن عیلامی پس از سقوط شوش برمی‌دارد، بلکه با روایت‌های تصویری‌ از موسیقی و شکار تا آیین‌ها و زندگی روزمره، به بستری برای خوانش تازه تاریخ بدل شده است. اکنون با تلاش پژوهشگران و هنرمندان برای جداسازی و رنگ‌آمیزی نگاره‌های آن، این اثر باستانی از دل موزه بیرون آمده تا به زبان امروز با شهروندان سخن بگوید، و پیوندی عاطفی میان اکنون و هزاران سال پیش بسازد و راه را برای بازنگری دوباره در تاریخ به‌ویژه عیلام نو، هموار کند.

باستان‌شناسان در محوطه باستانی تل‌ابرق واقع در ام‌القوین (امارات متحده عربی) موفق به شناسایی بقایای یک پرستشگاه آیینی متعلق به حدود ۲۰۰۰ سال پیش شده‌اند. این کشف نشان می‌دهد که بازرگانانی که از مسیرهای دریایی خلیج فارس عبور می‌کردند، پیش از آغاز سفرهای مخاطره‌آمیز خود در این مکان به مناسک نیایشی و تقدیم نذورات می‌پرداختند تا از حمایت نیروهای فراطبیعی برخوردار شوند.

یکی از کهن‌ترین نقشه‌های جهان بر روی یک لوح گِلی، احتمالاً بین سال‌های ۱۵۰۰ تا ۱۳۰۰ پیش از میلاد حک شده است. از زمان کشف آن در حفاری سال ۱۸۹۹ در عراق امروزی، پژوهشگران درباره چگونگی خوانش این نقشه بحث‌های فراوانی داشته‌اند.

بی‌تردید، هر ایرانی که ریشه در این خاک دارد و دل در گرو فرهنگ و تمدن دیرینه‌اش، هرگز تن به غارت و فروش اشیاء و آثار باستانی کشورش نمی‌دهد. این آثار نه تنها اشیایی تاریخی‌اند، بلکه سند هویت، حافظه جمعی و شناسنامه فرهنگی یک ملت‌اند.

در میان مجموعه گستردهٔ ایزدان و فرشتگان (یَزَدان) در جهان‌بینی ایرانی، نام‌هایی وجود دارند که کمتر در متون عمومی شناخته شده‌اند اما نقش‌های بنیادین در نظم کیهانی بر عهده دارند.

کاراهان‌تپه یکی از کهن‌ترین محوطه‌های نوسنگی جهان است که قدمت آن به حدود ۹۲۰۰ سال پیش می‌رسد. اخیراً در کاراهان‌تپه کشفی بسیار جالب صورت گرفته است: یک ظرف سنگی تزئین‌شده که درون ظرفی بزرگ‌تر قرار داشت و سه پیکره‌ی کوچک جانوری (روباه، کرکس و گراز) در آن جای گرفته بودند.

یک جام باستانی کوچک که چند دهه پیش در تپه‌های یهودا کشف شد، ممکن است قدیمی‌ترین تصویر شناخته‌شده از آفرینش کیهان را در خود داشته باشد – و صحنه‌های حکاکی‌شده بر سطح آن داستانی شگفت‌انگیز را روایت می‌کنند.