به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، راجر واترز از گروه پینک فلوید، آنی ارنو نویسنده برنده جایزه نوبل، گای پیرس بازیگر و جمعی از هنرمندان ایتالیایی و بینالمللی تحت لوای «ونیز برای فلسطین» (Venice۴Palestine) نامهای سرگشاده نوشته و از جشنواره ونیز خواستهاند تا اقدامات مشخصی علیه نسلکشی مردم فلسطین انجام دهد.
«ونیز برای فلسطین» نامه سرگشاده مشابهی به این جشنواره در سال گذشته نیز منتشر کرده بود.
در نامه جدید آمده است: «وضعیت عادی جدیدی تا حدودی به لطف آتشبس دروغین، پدیدار شده است. اسرائیل نه تنها جنایات خود را متوقف نکرده، بلکه به آنها ادامه داده و قدرت آتش خود را به سمت کرانه باختری، سوریه، لبنان و ایران گسترش داده است. برای مردم فلسطین، هیچ چیز تغییر نکرده است و اشکها برای تبرئه ما کافی نیست بلکه گواه این است که ما قادر نیستیم به اندازه کافی از قدرت عمل جمعی خود استفاده کنیم.»
این نامه همچنین از جشنواره ونیز میخواهد پرچم فلسطین را در تمام طول جشنواره در کنار تمام پرچمهای دیگر که نماینده فیلمهای حاضر در بخش رسمی هستند، به اهتزاز درآورد.
امضاکنندگان ۲۰۲۶ شامل کارگردانهایی چون ایزابل کوشِت، سلین سیاما و ماتئو گارونه، کارگردانان فلسطینی عرب ناصر و تارزان ناصر و کارگردان فرانسوی-اسرائیلی ایان سیوان هستند.
نمایندگان «ونیز برای فلسطین» ۸ سپتامبر در یک پنل در ونیز با عنوان «هنوز غزه همچنان میسوزد» برنامه خواهند داشت.
متن کامل نامه سرگشاده و فهرست کامل امضاکنندگان چنین است:
با این حال غزه همچنان در آتش میسوزد
یک سال گذشت …
یک سال پیش، هزاران نفر به فراخوان Venice۴Palestine پیوستند تا فلسطین را در جشنواره فیلم ونیز در کانون توجه قرار دهند و مقاومت مردم فلسطین را به مرکز گفتمان عمومی بیاورند: ما آشکارا داشتیم به جای جنگ، درباره نسلکشی صحبت میکردیم. در حالی که ما از دوسالانه و جشنواره فیلم ونیز میخواستیم موضع روشنی اتخاذ کند و از دستاندرکاران فیلم میخواستیم همبستگی خود را ابراز کنند، نمایش فیلم «صدای هند رجب» در طول جشنواره، به نوعی به معنی برآورده شدن این خواست بود و احساسات و خشم جمعی را برانگیخت. در روزها و هفتههای بعد، به عنوان بخشی از آگاهی عمومی که ایجاد شده بود، میلیونها نفر به خیابانها آمدند و در همبستگی با مردم فلسطین به دریا رفتند: موجی از مشارکت به ما امید داد که میتوانیم با هم به توقف نسلکشی کمک کنیم.
با این حال، یک وضعیت عادی جدید – تا حدی به لطف یک آتشبس دروغین – پدید آمده است. اسرائیل نه تنها جنایات خود را متوقف نکرده، بلکه به آنها ادامه داده و قدرت آتش خود را به سمت کرانه باختری، سوریه، لبنان و ایران گسترش داده است. برای مردم فلسطین، هیچ چیز تغییر نکرده و اشکها برای تبرئه کافی نیستند بلکه آنها شاهدی هستند که نشان میدهند ما قادر به استفاده کافی از قدرت عمل جمعی خود نیستیم. فلسطین به ما یادآوری میکند که «جهان دیگری ممکن است». ۲۵ سال پیش، ما آسیب جمعی جنوا ۲۰۰۱ را تجربه کردیم [بیست و هفتمین نشست گروه هشت که به عنوان نقطه اوجی در تاریخ جنبشهای ضد جهانیسازی در سراسر جهان و همچنین به دلیل نقض حقوق بشر علیه تظاهرکنندگان در یادها ماند] و با آن ما شاهد یکی از جدیترین تعلیقهای دموکراسی شدیم. ابراز مخالفت با خشونت غیرقابل وصفی خاموش شد. کشتارگاهی که عمداً به عنوان یک تظاهرات در معرض دید قرار گرفت تا نظم دقیقی را برای آینده به حافظه جمعی دیکته کند: خون را به یاد داشته باشید و ایدههایی را که یک جامعه برای تغییر جهان ابراز کرده بود فراموش کنید.
ما این آزمایشگاه عظیم سرکوب را امروزه به طور فزایندهای در ایتالیا و بسیاری از کشورهای دیگر که ادعای دموکراتیک بودن دارند، اعمال میکنیم. قلدری ظالمانه دولتهای ما، اقدامات سرکوبگرانه نیروهای مسلح آنها، قوانین آزادیخواهانه، روایتهای مبهمی که توسط رسانههای خودخواه منتشر میشود، دیواری را نشان میدهد که در آن خواست عدالت، برابری و عمل متقابل در هم میشکند. با این حال، هر چقدر هم که غمانگیز و تلخ باشد، مقاومت فلسطین ما را با این ایده که «جهان دیگری ممکن است» دوباره پیوند داده است. مردم فلسطین همچنان به مقاومت و خلق کردن ادامه میدهند، واقعیت کنونی را با به خطر انداختن جان خود روایت میکنند، خاطرات را حفظ میکنند و امکان فردایی متفاوت و عادلانهتر را پرورش میدهند: ما وظیفه داریم این آموزه را بپذیریم و به آن عمل کنیم. شهرهای نظامیشده و قوانین خلاف قانون اساسی که مخالفت را جرم میدانند، ترس از یک سیستم غیرانسانی را در مواجهه با قدرت یک جامعه آگاه و مصمم آشکار میکنند. ما نباید اجازه دهیم این انتقامجوییها ما را فلج و دچار تفرقه کند. سرکوب فزاینده گواه آن است که اقدامات ما تأثیرگذار است. بنابراین باید همچنان پافشاری کنیم.
امروز کارگران مانع حمل سلاح میشوند و حق اعتراض وجدانی را به عنوان وسیلهای برای محافظت از اتهامات ناموجه و اقدامات انضباطی مطرح میکنند.
در دوسالانه هنری ونیز، تا حدودی به لطف اقدام ANGA (اتحاد هنر نه نسلکشی)، هیئت داوران بینالمللی به طور دسته جمعی استعفا دادند و کارگران به افتتاح غرفه اسرائیل اعتراض کردند و برای اولین بار در تاریخ این موسسه اعتصاب شد. در آبهای بینالمللی، ناوگان جهانی سومود محاصره اسرائیل را به چالش کشید، همبستگی را به اقدامی ملموس تبدیل کرد و چهره واقعی یک دولت جنایتکار را آشکار ساخت. همه اینها مبارزاتی هستند که در یک جهت حرکت میکنند: امتناع از اینکه چرخدنده عادیسازی باشند. ما به عنوان فعالان بخشهای فیلم، سمعی و بصری و فرهنگی، معتقدیم که زمان آن رسیده است که خود را در اقدامی جمعی سازماندهی کنیم تا تأثیر ملموسی بر مکانیسمهای همدستی و عادیسازی داشته باشیم.
۱- ردیابی زنجیره تأمین، شکستن همدستی
سینما، مانند بسیاری از بخشهای دیگر هنر و فرهنگ، به زنجیرههای تأمین متکی است: تأمین مالی، تولیدات مشترک، توافقنامههای توزیع، فروش، جشنوارهها و رویدادها، مشارکت با جشنوارهها و حامیان مالی. هر یک از این مراحل میتواند به عادیسازی وحشیگری جاری کمک کند یا برعکس، با آن مخالفت و آن را متوقف کند. بنابراین لازم است که در هر مرحله از زنجیره تأمین، شفافیت را مطالبه کنیم و تمام توافقات با نهادها و مؤسسههای مرتبط با رژیم صهیونیستی را به حالت تعلیق درآوریم. ماهیت استثنایی لحظه تاریخی که در آن زندگی میکنیم، ما را ملزم میکند که این رژیم را از نظر دیپلماتیک، فرهنگی و اقتصادی منزوی کنیم. این تحریم، به عنوان ابزاری برای فشار بر نهادها و به عنوان شکلی از مقاومت (در پاسخ به فراخوانی که در سال ۲۰۰۵ توسط جامعه مدنی فلسطین از طریق PACBI و BDS آغاز شد)، هویت را به معنای واقعی کلمه هدف قرار نمیدهد، بلکه دقیقاً بر اساس مکانیسمهای همدستی عمل میکند. این امر تا زمانی که دولت اسرائیل از قوانین بینالمللی پیروی نکند و حداقل سه شرط اصلی بیان شده در فراخوان اولیه BDS را نپذیرد، ادامه خواهد یافت:
– پایان دادن به اشغال و استعمار فلسطین.
– به رسمیت شناختن حقوق اساسی شهروندان عرب فلسطینی اسرائیل.
– احترام به حق پناهندگان فلسطینی برای بازگشت به خانههایشان، همانطور که در قطعنامه ۱۹۴ سازمان ملل متحد تصریح شده است.
۲- از آگاهی تا عمل مشترک
ما از همه ذینفعان و انجمنهای بخشهای فیلم، اطلاعات و فرهنگ میخواهیم که برای ایجاد یک ساختار حفاظتی که از کارگران این بخش در برابر خطرات حرفهای تعهد مشخص علیه نسلکشی دفاع میکند، متحد شوند و بدین ترتیب باجگیری استخدامی را که در حال حاضر مانع نافرمانی میشود، بشکنند. از آنجا که نیاز به اقدام مشترک وجود دارد، ما همراه یک تیم حقوقی، اولین ابزاری را توسعه دادهایم که به هر فیلمساز اجازه میدهد خود را از همدستی در جنایاتی که رژیم صهیونیستی همچنان با مصونیت از مجازات مرتکب میشود، مبرا کند.
این سند، قانون اساسی ایتالیا، حقوق بینالملل و قانون حق چاپ را در پاسخ به جنجال اخیر پیرامون نمایشگاه مرور آثار ایتالیایی در سرزمینهای اشغالی و احساس ناتوانی ابراز شده توسط نویسندگان درگیر در مدیریت و بهرهبرداری از آثار و تصویرشان، ترکیب میکند.
۳- فلسطین فراموش نشده است
به پاسداشت حضور ۲ فیلم فلسطینی، «المواطن اسامه» (شهروند اسامه) ساخته احمد حسونا و «حوار مع البحر» (گفتگو با دریا) ساخته مؤید علیان، از جشنواره میخواهیم که پرچم فلسطین را نیز در تمام طول جشنواره در کنار تمام پرچمهای دیگر که نمایانگر فیلمهای حاضر در بخش رسمی هستند، برافراشته نگه دارد، همانطور که رویه استاندارد است و منابع اطلاعاتی رسمی جشنواره نیز قبلاً آن را تأیید کردهاند. سال گذشته، ما بر لزوم برجسته کردن صدای هنرمندان فلسطینی در مراسم افتتاحیه و اختتامیه نمایشگاه تأکید کردیم. این درخواست توسط ریاست دوسالانه و مدیریت هنری نمایشگاه پذیرفته شد، نه با دادن فضا به صدای فلسطینیان، بلکه با دعوت از کسانی که در فلسطین کار میکردند و شاهد اتفاقات بودند. اظهارات اخیر کاردینال پیزابالا، که یک سال پیش نیز روی صحنه در نمایشگاه سخنرانی کرده بود، ما را بر آن میدارد که امروز با فوریت بیشتری از همه بخواهیم که در همان مناسبت، آن شهادت را تجدید کنیم و صدای کسانی باشیم که در کنار مردم فلسطین مقاومت میکنند و همچنان در مورد تخریب بیوقفهای که اتحادیه اروپا و کشورهای عضو آن هنوز قصد مقابله با آن را ندارند، صحبت میکنند.
در نهایت، از همه فعالان سینما و فرهنگ میخواهیم که با استفاده از هر وسیلهای که در اختیار دارند، همچنان فلسطین را در کانون توجه جشنواره و مرکز گفتگوی عمومی قرار دهند. از همه دعوت میکنیم تا در پنل «با این حال غزه همچنان در آتش است» که روز سهشنبه، ۸ سپتامبر، ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر در لیدو برگزار خواهیم کرد، شرکت کنند. ما مهمان روزهای ونیز خواهیم بود، جایی که به همراه تیم حقوقی خود حضور خواهیم داشت تا سندی را که روی آن کار میکنیم، به تصویر بکشیم و آن را با فعالان و جشنواره بینالمللی سینمای زنان غزه به بحث بگذاریم تا مسیرهای جدیدی را برای اقدامات عملی مشترک ایجاد کنیم.
امضا کنندگان:
آنی ارنو – نویسنده برنده جایزه نوبل (فرانسه)
راجر واترز – موسیقیدان (بریتانیا)
صالح بکری – بازیگر (فلسطین)
یانیس واروفاکیس – اقتصاددان و استاد دانشگاه، وزیر سابق (یونان)
ماتئو گارونه – کارگردان (ایتالیا)
فابریزیو جیفونی – بازیگر و کارگردان تئاتر (ایتالیا)
آنا فوگلیتا – بازیگر و کارگردان (ایتالیا)
لورا مورانته – بازیگر و کارگردان (ایتالیا)
لوئیجی لو کاسیو – بازیگر (ایتالیا)
سرجیو روبینی – بازیگر و کارگردان (ایتالیا)
گرتا اسکارانو – بازیگر، کارگردان، مادرخوانده هشتاد و سومین جشنواره فیلم ونیز (ایتالیا)
مونی اوادیا – بازیگر، نویسنده، خواننده و ترانهسرا (ایتالیا)
توماسو مونتاناری – مورخ هنر، مقالهنویس، رئیس دانشگاه خارجیهای سینا (ایتالیا)
آسکانیو سلستینی – بازیگر، کارگردان و نمایشنامهنویس (ایتالیا)
گای پیرس – بازیگر (بریتانیا)
یاسمین ترینکا – بازیگر (ایتالیا)
سلین سیاما – کارگردان، فیلمنامهنویس (فرانسه)
آندرهآ اوکیپینتی – تهیهکننده و توزیعکننده (ایتالیا)
لینو موسلا – بازیگر، کارگردان (ایتالیا)
تکلا اینسولیا – بازیگر (ایتالیا)
نان گلدین – هنرمند، عکاس و فعال (ایالات متحده آمریکا)
ایزابل کوشِت – کارگردان و فیلمنامهنویس (اسپانیا)
پل لاورتی – فیلمنامهنویس (بریتانیا)
آدل هانل – بازیگر، نویسنده (فرانسه)
تئونا استروگار میتوسکا – فیلمساز (مقدونیه شمالی)
بندیکت ارلینگسون – کارگردان، فیلمنامهنویس (ایسلند)
ایگور بزینوویچ کارگردان (کرواسی)
سونیا برگاماسکو – بازیگر و کارگردان (ایتالیا)
آلسیو بونی – بازیگر و کارگردان تئاتر (ایتالیا)
آنتونیتا دی لیلو – کارگردان (ایتالیا)
پینو آرلاکی – جامعهشناس – معاون سابق دبیرکل سازمان ملل (ایتالیا)
سیلویا اسکولا – نویسنده و فیلمنامهنویس (ایتالیا)
عرب ناصر – کارگردان (فلسطین)
تارزان ناصر – کارگردان (فلسطین)
ایال سیوان – فیلمساز (اسرائیل – فرانسه)
موتاز مالحیس، بازیگر (فلسطین)
دالیا اسماعیل – روزنامهنگار (فلسطین)
ایندیا مور – بازیگر و فعال (ایالات متحده آمریکا)
پائولا کاریدی – مقالهنویس و روزنامهنگار (ایتالیا)
رافائله اوریانی – روزنامهنگار، نویسنده (ایتالیا)
جاکومو دورزی – فیلمنامهنویس (ایتالیا)
جولیا مینولی – نویسنده و فعال اجتماعی (ایتالیا)
مونیکا ماورر – کارگردان (ایتالیا)
وینچنزو ویتا – رئیس Aamod (ایتالیا)
استفانیا برای – روزنامهنگار (ایتالیا)
انصاف رضاگویی – پژوهشگر (الجزایر-فرانسه)
صبح صبیح – جامعه شناس (فلسطین-فرانسه)
پائولو بریگوگلیا – بازیگر (ایتالیا)
کلودیو نوس – کارگردان (ایتالیا)
مانوئلا ماندراچیا – بازیگر (ایتالیا)
پائولا فردی – سردبیر (ایتالیا)
سارا پتراگلیا – کارگردان (ایتالیا)
استفانو ساردو – تهیه کننده، کارگردان و فیلمنامه نویس (ایتالیا)
فرانچسکا فورناریو – روزنامه نگار (ایتالیا)
فائوستو پاراویدینو – بازیگر، نمایشنامهنویس (ایتالیا)
پیترو سرمونتی – بازیگر (ایتالیا)
ماریا گرازیا کالاندرون – نویسنده (ایتالیا)
پائولا میناچیونی – بازیگر (ایتالیا)
دلال سلیمان – بازیگر (ایتالیا)
ورونیکا پیوتی – بازیگر (ایتالیا)
میشلا اوچیپینتی – کارگردان (ایتالیا)
سلین سالت – بازیگر، کارگردان (فرانسه)
مارکو سیمون پوچیونی – کارگردان (ایتالیا)
آنا دی فرانسیسکا – کارگردان (ایتالیا)
پائولو اسپینا – تهیه کننده (ایتالیا)
کریستین کارموسینو مرو – کارگردان (ایتالیا)
ماریانو لامبرتی – کارگردان (ایتالیا)
دانیلا جیوردانو – بازیگر (ایتالیا)
مارکو بونینی – بازیگر (ایتالیا)
دانیلا پوگی – بازیگر (ایتالیا)
گابریلا گالوزی – سردبیر مجله Bookciak (ایتالیا)
کارمین آموروسو- کارگردان و فیلمنامه نویس (ایتالیا)
دانیله کولوچینی – کارگردان و تهیه کننده (ایتالیا)
آلسیو ماریا فدریچی – کارگردان (ایتالیا)
فدریکو گرکو – فیلمساز (ایتالیا)
امانوئل گروسا – کارگردان (ایتالیا)
ایوان گرگولت – کارگردان (ایتالیا)
راکل شفر – برنامه نویس، فیلمساز و محقق (پرتغال)
آگاتا یاکونو – جامعه شناس، مردم شناس، روزنامه نگار (ایتالیا)
گابریل گوزی – استاد دانشگاه (ایتالیا)
پائولو کورنتی – سردبیر La Fionda (ایتالیا)
نلو پرتروسی – استاد فلسفه حقوق (ایتالیا)
الساندرو سوما – استاد حقوق تطبیقی (ایتالیا)
جولیو دی دوناتو – سردبیر La fionda (ایتالیا)
توماس فازی – روزنامه نگار و مقاله نویس (ایتالیا)
فرانچسکو بولو روسینی – بازیگر (ایتالیا)
دبورا زوین – بازیگر (ایتالیا)
استفانو شرینی – بازیگر (ایتالیا)
سونیا باربادورو – بازیگر (ایتالیا)
جورجیو لوپانو – بازیگر (ایتالیا)
فرانچسکا کوچتی – بازیگر (ایتالیا)
لورا ناردی – بازیگر (ایتالیا)
مارینا رمی – بازیگر (ایتالیا)
کریستین جیامارینی – بازیگر (ایتالیا)
آرورا پالاندرانی – کارگردان پرمیو زاواتینی (ایتالیا)
Benedetta Buccellato – بازیگر (ایتالیا)
دیگو دی سانتیس – مهندس صدا (ایتالیا)
نان ون هوت – فعال تحریم فرهنگی اسرائیل (هلند / بلژیک)
سروتی بالا – فعال تحریم فرهنگی اسرائیل (هلند / بلژیک)
جیووانا اسکاردونی – نمایشنامهنویس و کارگردان تئاتر (ایتالیا)
تونی آلوتا – بازیگر (ایتالیا)
میلنا فیوره – مدیر فنی و تدوینگر (ایتالیا)
مارکو دنتیچی – کارگردان و طراح صحنه (ایتالیا)
عالیه شوکت – بازیگر (آمریکا)
عزالدین شالح – رئیس جشنواره بینالمللی سینمای زنان غزه (فلسطین)
مارکو پوزی – کارگردان (ایتالیا)
کریستینا پاسکوا – نویسنده (ایتالیا)
درور وارشاوسکی – محقق در دانشگاه سوربن (فرانسه)
جیووانی گرکو – نویسنده و کارگردان (ایتالیا)
میرکو روکی – طراح صحنه (ایتالیا)
آندره گروپلرو دی تروپنبورگ – کارگردان (ایتالیا)
جووانی آلفیری – بازیگر (ایتالیا)
فدریکا آلدریگی – تهیه کننده (ایتالیا)
ماریا ترزا دی ویتو – کارگردان (ایتالیا)
مود وایلر – بازیگر (فرانسه)
هروه لویکمول – کارگردان (فرانسه)
لیویا بونیفازی – بازیگر (ایتالیا)
فرانکو آنجلی – کارگردان (ایتالیا)
خلیل چرتی – کارگردان (فرانسه)
کلودیو کاسازا – کارگردان (ایتالیا)
بپه لئونتی – سردبیر (ایتالیا)
فابیوماسیمو لوزی – کارگردان و فیلمنامه نویس (ایتالیا)
مازینو مونتیناری – برگزیده و منتقد جشنواره (ایتالیا)
والنتینا پلیتری – فیلمساز (ایتالیا)
پاتریزیا رولتی – تهیه کننده (ایتالیا)
مارسیلا روستی – جشنواره (بلژیک)
سیلویا پگاه اسکالیونه – بازیگر و کارگردان تئاتر (ایتالیا)
جورجیا ویلا – ویراستار (ایتالیا)
نظرات کاربران