نقد و بررسی بازی Metal Gear Solid: Master Collection Vol.2

محبوبیت سری Metal Gear و تأثیر آن بر صنعت گیم در سطوح مختلف بر هیچکس پوشیده نیست؛ فرنچایزی که رفته‌ رفته به ۴۰ سالگی خود نزدیک می‌شود و در طول این سال‌ها عناوین متعددی را به جامعه گیمرها تقدیم کرده است.

اما در تمام این سال‌ها، Metal Gear در بسیاری از مواقع از یک مشکل اساسی رنج می‌برد: دسترسی‌پذیری. بسیاری از نسخه‌ها برای مدت طولانی در انحصار یک پلتفرم بودند و پورت درخوری برای سایر پلتفرم‌ها دریافت نمی‌کردند. حتی اگر قرار بود راه خود را به دیگر دستگاه‌ها باز کنند، مخاطبان مجبور بودند برایشان صبر ایوب داشته باشند؛ تا جایی که تصور می‌شد بعضی نسخه‌ها قرار است تا ابد روی یک کنسول حبس شوند.فراز و نشیب‌های این فرنچایز و ماجراهای هیدئو کوجیما و کونامی نیز باعث شد مجموعه برای مدت‌ها دست‌نخورده باقی بماند و عملاً گوشه‌ای خاک بخورد.با این حال، کونامی طی چند سال گذشته ابتدا با عرضه Metal Gear Solid Master Collection Vol. 1 و سپس Metal Gear Solid Δ: Snake Eater، به نظر می‌رسد دوباره به سراغ این مجموعه آمده و تلاش‌هایی را برای زنده کردن آن آغاز کرده است.در ادامه همین مسیر، قرعه به نام دو مورد از محبوب‌ترین عناوین مجموعه افتاده است: Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots و Metal Gear Solid: Peace Walker که حالا در قالب Metal Gear Solid Master Collection Vol. 2 در اختیار مخاطبان قرار گرفته‌اند.با ما همراه باشید تا نگاهی به این کالکشن داشته باشیم و ببینیم آیا کونامی پس از سال‌ها توانسته میراث این دو عنوان را به شکل مناسبی به نسل جدید منتقل کند یا خیر.Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots

احتمالاً مهم‌ترین بخش این کالکشن را می‌توان نسخه چهارم سری دانست؛ عنوانی که پس از ۱۸ سال حبس روی PS3، بالاخره آزاد شده و حالا روی پلتفرم‌های نسل جدید و PC در دسترس قرار گرفته است.داستان بازی که در واقع آخرین تکه پازل ماجراهای سری را تشکیل می‌دهد، ما را با سالید اسنیک همراه می‌کند؛ کهنه سربازی که به دلایلی نامشخص دچار پیری زودرس شده و به‌سرعت رو به زوال می‌رود. او قرار است در آخرین مأموریت خود به سراغ برادر و دشمن قدیمی‌اش لیکوئید اسنیک برود و این ماجرا را برای همیشه تمام کند.سعی می‌کنم صحبت درباره خود بازی را محدود کنم و تمرکز اصلی را روی خروجی و دستاوردهای نسخه پورت‌ شده بگذارم.

اولین نکته‌ای که باید شفاف شود این است که با یک ریمستر مانند Oblivion طرف نیستیم، بلکه Master Collection Vol. 2 در اینجا عملاً یک پورت محسوب می‌شود. تغییرات غیرفنی قابل‌ توجهی روی بازی اعمال نشده و می‌توان گفت تقریباً همان نسخه PS3 را داریم، اما این بار با رزولوشن 4K و نرخ فریم ثابت 60. اینکه سازندگان تا این حد به خود بازی دست نزده‌اند، از چند زاویه قابل بررسی است و طبیعتاً نکات مثبت و منفی خودش را دارد.یکی از بهترین نکات، حفظ تصمیمات هنری بازی، از رنگ‌ها گرفته تا فیلترهای نوری است. برای مثال، فیلتر رنگ زرد بازی که دیدنش در عنوانی متعلق به نسل هفتم چندان عجیب نیست، همچنان دست‌ نخورده باقی مانده و در عوض، تصویر شفاف‌تر و شارپ‌تر شده است. به نظرم آبجکت‌ها در پشت این فیلتر زرد و نورپردازی خاص بازی، حتی جلوه بهتری نسبت به نسخه اصلی پیدا کرده‌اند.مهم‌تر از آن، اینکه به ویژن هنری سازندگان دستی زده نشده که به نظرم تصمیم کاملاً درستی است. این روزها به اندازه کافی شاهد ریمیک‌ها و ریمسترهایی هستیم که با ایجاد تغییرات گسترده در طراحی هنری آثار قدیمی، به جای بهبود، چشممان را می‌سوزانند. خوشبختانه Master Collection Vol. 2 در این لیگ قرار نمی‌گیرد.

این عدم تغییرات را شاید از بُعد هنری جذاب بدانیم، اما از نظر فنی وضعیت کمی متفاوت است. با عنوانی از سال ۲۰۰۸ طرف هستیم و مشخصاً هرچقدر هم گرافیک فنی آن در زمان خودش خوب یا حتی پیشرو بوده باشد، حالا دیگر کهنه و منسوخ محسوب می‌شود.البته اگر بیش از حد سختگیر نباشید، گرافیک بازی «بد» نیست. همچنان با یک عنوان نسل هفتمی مواجهیم که در زمان خود ظاهر قابل‌ توجهی داشت. اما امروز، نشانه‌های سن‌ و سال آن کاملاً به چشم می‌آید. شاید بهبود تکسچرها می‌توانست تا حدی این حس قدیمی بودن را کاهش دهد، اما در مجموع، منسوخ شدن گرافیک را نمی‌توان بزرگ‌ترین ایراد این نسخه دانست. این مشکل بیشتر گریبان Peace Walker را می‌گیرد که در ادامه به سراغش خواهیم رفت.چیزی که دیدنش بسیار خوشحال‌کننده است، حفظ المان‌های نوستالژیک بازی است. چیزهایی مثل صفحه نصب بازی که اسنیک در جریان آن سیگار می‌کشد، یا تبلیغات تلویزیونی عجیب ابتدای بازی. تبلیغاتی که در واقع رفرنس‌هایی به اتفاقات و برخی مسائل درون بازی هستند؛ گویی شبکه‌های تلویزیونی دنیای خود Metal Gear را تماشا می‌کنیم.

نکته جالب‌تر، حضور هیدئو کوجیما و دیوید هیتر – صداپیشه اسنیک – در همین تبلیغات است که همچنان بدون تغییر باقی مانده‌اند.بازی همچنین برخی لوازم و جزئیات لایسنس‌ شده، از محصولات اپل و سونی گرفته تا مجلات و موارد دیگر را حفظ کرده. همیشه گمانه‌زنی‌هایی وجود داشت که شاید کونامی به دلیل دردسرهای مربوط به لایسنس این محصولات، تمایلی به عرضه دوباره Metal Gear Solid 4 نداشته باشد. حالا می‌بینیم که این موارد بدون مشکل همچنان در بازی حضور دارند.

در مجموع، با همان بازی طرف هستیم که همیشه بوده. تغییرات گرافیکی محدودی برای بهبود ظاهر بازی اعمال شده، اما در نهایت بدون دستکاری‌های انحرافی یا تغییرات غیر ضروری، همان تجربه اصلی در اختیار شما قرار گرفته است.چیزی که برایم بسیار جالب بود، اجرای پایدار و بدون افت فریم بازی و خروجی روان 60 فریم بر ثانیه است. انتظار داشتم به دلیل تطابق بازی با معماری خاص PS3 و ماجراهای توسعه و کدنویسی برای آن کنسول، با مشکلاتی مواجه شویم؛ اما بازی کاملاً روان اجرا می‌شود و می‌توان بدون افت فریم قابل‌توجه به تجربه آن پرداخت.اما بعد از تمام این نکات مثبت و منفی، به نظرم سؤال اصلی این است که آیا مخاطب امروزی اصلاً قرار است چنین تجربه‌ای را دوست داشته باشد؟Metal Gear Solid 4 شدیداً عنوان عجیبی است. با بازی جالب و خاطره‌ انگیزی طرفیم که لحظات قابل‌توجه زیادی دارد، اما از سوی دیگر این واصعیت وجود دارد که حدود ۴۰ درصد آن را کات‌سین تشکیل داده و بازیکن گاه‌ و بیگاه وارد کات‌سین‌های بسیار طولانی می‌شود. خود بازی نیز تقریباً در همان فرم قدیمی‌اش باقی مانده و چیز قابل‌توجه جدیدی ارائه نمی‌کند. تا حدی که اگر طرفدار سری نباشید و خاطره‌ای با آن نداشته باشید، اولین برخورد با Metal Gear Solid 4 در سال ۲۰۲۶ ممکن است چندان خوشایند نباشد.با این حال، برای بازیکنان قدیمی می‌تواند یک تجدید خاطره بسیار خوب باشد و برای طرفدارانی که تاکنون امکان تجربه این نسخه را نداشته‌اند نیز فرصتی است تا بالاخره یکی از مهم‌ترین نسخه‌های سری را تجربه کنند.Metal Gear Solid: Peace Walker

دومین بازی موجود در این کالکشن یعنی Peace Walker، عنوانی بود که به‌صورت انحصاری برای PSP عرضه شد و اتفاقاً داستان مهمی را دنبال می‌کرد. بعد از وقایع نسخه سوم و تبدیل شدن اسنیک به بیگ باس، او از نیروهای ویژه جدا شده و ناپدید می‌شود. جایی دور از مرزهای آمریکا، به همراه دوست و هم‌رزمش کازوهیرا میلر، گروهی از سربازان مزدور را دور هم جمع می‌کند تا بدون قرار گرفتن زیر پرچم هیچ کشوری، برای پول به انجام عملیات بپردازند. در همین مسیر، بیگ باس برای انجام مأموریتی راهی کاستاریکا می‌شود که او را وارد مسیری عجیب کرده و در نهایت برای همیشه تغییرش می‌دهد.

با وجود انحصاری بودن این بازی برای PSP، کونامی در سال ۲۰۱۲ مجموعه HD Collection را منتشر کرد که در واقع نسخه‌های قدیمی مختلفی از جمله Peace Walker را به کنسول‌های نسل هفتم آورد. نسخه‌ای که اکنون در Master Collection Vol.2 قرار دارد نیز در اصل از همان نسخه HD Collection نشأت گرفته و بر پایه آن توسعه یافته است. حتی در منوی آغازین بازی نیز عبارت HD Edition را بالای عنوان آن می‌بینیم.این نسخه نیز مانند Metal Gear Solid 4 دچار تغییرات بنیادینی نشده و صرفاً یک پورت محسوب می‌شود. شاید عدم ایجاد تغییرات گسترده در MGS 4 همچنان قابل قبول باشد، اما اینجا شرایط کمی متفاوت است. با عنوانی طرف هستیم که اساساً برای یک کنسول دستی با توان سخت‌افزاری نه‌چندان بالا ساخته شده و طبیعتاً نمی‌توانسته از گرافیک فنی قدرتمندی برخوردار باشد. نتیجه نیز چیزی است که در عمل بیشتر به عناوین نسل ششم شباهت دارد: پولیگان‌های کم، بافت‌های صاف و تخت، تکسچرهای کم‌رزولوشن و مواردی از این دست.

این مثلاً نارگیله (:وقتی قرار است مخاطب برای دو بازی با قدمتی بیش از ۱۵ سال، ۵۰ دلار هزینه کند، حداقل انتظاری که می‌توان داشت این است که دستی به سر و روی تکسچرها کشیده شود تا تعداد پیکسل‌هایشان قابل شمارش نباشد! مشکل بزرگ این کالکشن، به‌خصوص در مورد Peace Walker، همین است که تغییرات به‌شدت حداقلی بوده و سازندگان حتی از کوچک‌ترین بهبودهای گرافیکی نیز صرف‌نظر کرده‌اند. در نتیجه، با یک بازی قدیمی طرف هستیم که صرفاً امکان اجرای آن روی کنسول یا PCهای امروزی فراهم شده است.

در مورد ایجاد تغییرات گرافیکی، قرار بود میان‌پرده‌های بازی که به‌صورت دوبعدی و با سبک‌ و سیاقی شبیه انیمه طراحی شده‌اند، Enhanced شوند و با وضوح بهتری نمایش داده شوند. اما چیزی که من دیدم، تغییر چشمگیری نداشت و همچنان می‌توان تاری و وضوح پایین آنها را مشاهده کرد. کیفیت این میان‌پرده‌ها به‌گونه‌ای است که انگار در حال تماشای یک انیمه با کیفیت 480p هستید!البته این عدم تغییرات، مانند Metal Gear Solid 4، شامل موارد لایسنس‌شده و المان‌های نوستالژیک بازی نیز می‌شود و تقریباً همه‌چیز سر جای خودش باقی مانده است. از جمله صحنه زوم کردن روی لباس پاز؛ جالب و عجیب است که در سال ۲۰۲۶ تصمیم گرفته‌اند این صحنه همچنان در بازی باقی بماند. البته ما هم آنقدر شکایتی نداریم!من Peace Walker را بازی بسیار قابلی می‌دانم و به نظرم یکی از بهترین نسخه‌های سری است. حتی با وجود محدودیت‌هایی که سخت‌افزار PSP به بازی تحمیل کرده، همچنان در نوع خودش عنوانی جذاب و قابل توجه محسوب می‌شود. با این حال نمی‌توان انکار کرد که گرافیک آن کاملاً منسوخ و کهنه شده و نیازمند اصلاحات و بهبودهایی است.و همچنان باید روی یک نکته تأکید کنم: این پکیج ۵۰ دلار قیمت دارد!Bonus Contentکونامی برای اینکه ۵۰ دلار قیمت این کالکشن حلال‌تر شود، بخشی با نام Bonus Content نیز به آن اضافه کرده که شامل ساوندترک‌های دو نسخه موجود در کالکشن به‌صورت دیجیتالی و بازی Metal Gear: Ghost Babel می‌شود.

فضای موزیک‌پلیر بازیساوندترک‌ها در قالب یک موزیک‌پلیر درون لانچر قابل دسترسی هستند که با طراحی‌های هنری زیبایی از بازی‌های Metal Gear مزین شده و در مجموع جلوه بسیار جالبی دارد.از سوی دیگر، Metal Gear: Ghost Babel یک نسخه فرعی و غیر کنان است که در سال ۲۰۰۰ برای کنسول دستی GameBoy Color عرضه شد و این اولین پورت و عرضه مجدد آن پس از ۲۶ سال محسوب می‌شود. من پیش از این نسخه را تجربه نکرده و آشنایی خاصی هم با آن نداشتم.

کمی بازی‌اش کردم و به نظرم برای یک Bonus Content گزینه جالبی است. حتی با وجود قدمت بسیار زیادش، می‌تواند همچنان سرگرم‌ کننده و جذاب باشد. اگر طرفدار سری هستید، پیشنهاد می‌کنم کمی برای آن وقت بگذارید؛ ممکن است تجربه جالبی برایتان باشد.گالری گیمفادر ادامه می‌توانید تصاویری از محیط بازی را مشاهده کنید:

Metal Gear Solid: Master Collection Vol.2Master Collection Vol.2 امکان تجربه دو نسخه مهم و قدیمی سری Metal Gear را در شرایطی بهتر فراهم می‌کند و این موضوع در نوع خود جذاب است. طرفداران دیگر نیازی ندارند یک کنسول قدیمی تهیه کنند یا با مشکلات و محدودیت‌های فراوان سراغ شبیه‌سازها بروند. اما مسئله اصلی اینجاست که به چه قیمتی؟ این پکیج ۵۰ دلار است و با وجود برخی بهبودها، در نهایت همچنان با همان نسخه‌های اصلی بازی‌ها طرف هستیم؛ آن هم در شرایطی که هر دو عنوان – به‌ خصوص Peace Walker – به برخی بهبودهای گرافیکی نیاز داشتند. Master Collection Vol.2 می‌تواند فرصتی مناسب برای تجربه بی‌دردسر و پایدار MGS 4 و Peace Walker باشد، اما باید آماده مواجهه با این موضوع باشید که این بازی‌ها از برخی جنبه‌ها منسوخ هستند.نکات مثبت:فراهم شدن امکان تجربه برخی از برترین نسخه‌های Metal Gear بدون دردسر و چالش‌های گذشتهعدم وجود حذفیات؛ المان‌های خاص نوستالژی و موارد لایسنسی همانگونه حفظ شده‌انددید هنری سازندگان همانند نسخه‌های اصلی باقی ماندهبرخی بهبود‌های فنی و گرافیکی و امکان بازی کردن به صورت 4K با نرخ فریم 60نکات منفی:ما با دو بازی قدیمی طرف هستیم که متعلق به دو نسل پیش هستند؛ با توجه به تغییرات اندک نسبت به نسخه عادی، ممکن است برای مخاطبین جدید یا افرادی که طرفدار سری نیستند تجربه دلچسبی نباشندگرافیک فنی MGS Peace Walker واقعاً منسوخ شده و نیاز به بهبود بیشتری داردخرید دو عنوان قدیمی با تغییرات حداقلی در ازای 50 دلار جای بحث دارد و ایده آل نیست7این بازی بر اساس کد ارسالی ناشر (Konami) و روی PS5 تجربه و بررسی شده استراهنمای بررسی و امتیازدهی گیمفا